Artificiële Processen - Algoritmische structuren
Op theoretische- en praktisch experimentele wijze wordt onderzoek gedaan naar de mogelijkheden van sensor- en
computertechnologie voor artistieke doeleinden. Kern van de werken zijn in reële tijd uitvoerbare computermodellen;
in code gevatte 'algoritmische constructies' waardoor kunstmatige processen en generatieve systemen kunnen bestaan,
zich ontwikkelen en functioneren als autonome entiteit.
Deze kunstmatige, zuiver formele systemen en processen genereren gedragingen die zich uiten in structuren en vormen
in beelden. De code is materie, de bouwsteen voor constructie en vormt de blauwdruk voor het uiteindelijke kunstwerk.
De werken zijn in te delen in verschillende categorieën:
1) Werken waarin vormverzamelingen en reeksen vormvariaties worden gegenereerd en gevisualiseerd als schermgrafiek
of prints. Door de instellingen van de algoritmes systematisch of lukraak te variëren word de combinatorische ruimte van
het algoritme geëxploreerd, dit resulteert in statische grafische beelden, lijntekeningen of drie-dimensionale vormen die
als series worden gepresenteerd.
2) Werken die zich continue ontwikkelen en waarvan de unieke tijdelijke staat waarin het dynamische generatieve proces
zich bevindt in reële tijd wordt uitgevoerd en gevisualiseerd. Het verloop van het proces is geheel bepaalt door het genera-
tieve model zonder invloed van buiten (af) het systeem. Het algoritme beschrijft het volledige complex-dynamische proces.
Dit resulteerd in eindeloze reeksen beelden; vormvariaties die zich stapsgewijs ontwikkelen en organische vormen creëren.
Bij deze werken bepaald ik de artistieke randvoorwaarden, het programma voert deze uit.
De code genereert zelfstandig reeksen van beelden waarvan de visuele resultaten een mate van rijkdom aan variaties
bieden die niet van te voren zijn te anticiperen.
Zoals de serie 'Hypergraphia', ('de overweldige aandrang of dwang om te schrijven. Het is een niet op zichzelf staande
stoornis, maar kan geassocieerd worden met Temporale kwab veranderingen bij epilepsie en manie. Bij ernstige vormen
van hypergrafie is de lijder aan hypergrafie geneigd zelfs lichaamsdelen of bijvoorbeeld de muur onder te schrijven als
er geen papier voor handen is. (wikipedia)).
Het is een poging deze drang of manie te bezweren doormiddel van automatisering. Dit resulteert in eindeloos variërende
reeksen van op graffiti- en kalligrafie gelijkende vormen.
De serie 'Reactie-diffusie' , gaat uit van een mathematisch model waarbij meerdere verfsubstanties met elkaar reageren
onder invloed van twee processen: a) Lokale chemische reacties, waarbij artificiële substanties met elkaar reageren
en daarmee transformeren en b) De verspreiding van de stoffen (diffusie) in een kunstmatige substraat.
Deze processen zien we bijvoorbeeld als we een kleurstof in een vloeistof loslaten of bij aquarelle. Het model toont een
kunstmatige vermenging waarbij eigenschappen van een vloeistof (met eigenschappen als druk, viscositeit e.d) in het
model zijn verwerkt waardoor specifieke patroonformaties als golven en morfologische-segregatie plaatsvinden. Op deze
wijze (door het modelleren van fysische eigenschappen) ontstaan abstracte organische beelden, waarvan je niet direct de
afkomst, of ontstaanswijze kunt herleiden.
3) Werken die op het moment zelf worden berekend en waarvan de instellingen van de modellen dynamisch
kunnen worden gewijzigd doormiddel van interactie. Het kunstwerk is niet langer een statisch object of een
voor gedefinieerde multiple choice interactie maar een proces-achtig 'levend' systeem, het kunstwerk word
gekarakteriseerd door de complexe interrelaties en interacties van echte en virtuele entiteiten; als processen
van continue verandering, adaptatie en evolutie.
Deze interactieve installaties worden geïntegreerd in de stedelijke, architectonische ruimte of museale
opstellingen. Er zijn vele manieren om deze werken te plaatsen en ermee te interacteren
afhankelijk van de aard van het werk en de plaatsing kunnen diverse technieken worden toegepast.
Bijvoorbeeld een beeldsynthesizer waarmee bezoekers via een elektronische bedieningspaneel abstracte
beelden kunnen samenstellen; de combinatorische ruimte is bijzonder groot en de bezoeker kan eindeloos
experimenteren.
Andere interactieve werken maken gebruik van computervisie, om interactie te bewerkstelligen.
(Computervisie is de theorie en praxis van het bouwen van artificiële systemen die informatie kunnen onttrekken
uit (video) beelden door deze te verwerken en te interpreteren (uiteindelijk begrijpen) (wikipedia)).
Zo kan uit live camerabeelden, de beweging- en positie van objecten worden bepaalt en vervolgens worden
teruggekoppeld naar het computermodel en de getoonde visualisatie zich kan aanpassen aan de gewijzigde
situatie op basis van veranderingen in de ruimte.
Hierdoor is de bezoeker/ voorbijganger instaat met lichaamsbeweging (zonder fysiek/ technisch interactie-
middel) een virtuele scene, object of interface te manoeuvreren en besturen, of bepaald zijn positie minder
letterlijk en vanzelfsprekend, de staat en gang van het werk.
Op deze manier kunnen passanten op toevallige- of actieve wijze worden betrokken bij het werk, waarbij
de focus verplaatst van het object naar participatie in een proces van spel en meervoudige interactiewijzen
die het werk voorzien van extra complexiteit.
Adger Stokvisch, 2011.
